ನನ್ನ ಪ್ರವರ

ಬರೆಯುವ ಗೀಳು ಹತ್ತಿದ್ದೇ ಹತ್ತಿದ್ದು ಮಿಕ್ಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಥೆ... ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದಹಾಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರು ಖುಷಿ ಇದೆ

Saturday, January 21, 2012

ಹೀಗೊಂದು ಸಾಂತ್ವಾನ

ಅತ್ತೂ ಅತ್ತೂ ಕಣ್ಣೀರೆಲ್ಲಾ
ಬತ್ತಿ ಮರಳುಗಾಡಾಗಿದೆ ಕಣ್ಣು
ಆಕೆ ಮಾಡಿದ ಗಾಯ ಎದೆಯಲ್ಲಿ
ಅಂಗೈ ಅಗಲದ ಹುಣ್ಣು

ಇಷ್ಟು ದಿನ ಜೊತೆಗಿದ್ದು
ಹೆಜ್ಜೆ ಮೇಲೆಜ್ಜೆಯನಿಕ್ಕಿ
ಕಾಲು ಸೋಲುವವರೆಗೂ
ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಡೆದಿದ್ದಳು
ಹೃದಯದೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯ
ತನುವೆಲ್ಲ ಧಾರೆಯೆರೆದು
ತಾಯಂತೆ ಪೋಷಿಸಿದ್ದಳು,
ನೋವು ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬರುವಾಗ
ನನ್ನ ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಬೆಚ್ಚಗಿನ
ಸಾಂತ್ವಾನ ಹೇಳುತಿದ್ದಳು

ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಇಲ್ಲದೆ
ನೆನೆದು ಮೈಮೇಲಿನ 
ಬಟ್ಟೆ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ 
ಸಣ್ಣಗೆ ನಡುಗುವಾಗ
ತುಟಿಗೆ ತುಟಿ ಒತ್ತಿ
ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿ ಆಕೆ
ಹೋಗುವಾಗ ಹಿಂತಿರುಗಿ
ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲೇ ಪೋಲಿ ನಗು ನಗುವಾಗ
ಹಾ! ಆಕೆಗೆ ಆಕೆಯೇ ಸಾಟಿ

ಈಗಾಕೆ ನನಗೆ ಜೊತೆಯಿಲ್ಲ
ಜೊತೆಯಿಹ ನೆನಪುಗಳಿಗಾ
ಕಸುವಿಲ್ಲ.....
ಬತ್ತಿರುವ ಕಣ್ಣು, ಎದೆ ಮೇಲಿಹ ಹುಣ್ಣು
ಎರಡಷ್ಟೇ.....
ಇನ್ನಾರಲೂ ಮನಸಿಲ್ಲ


7 comments:

  1. Awesome Pravara...! Touching.... :(

    ReplyDelete
  2. @prasad and nivedita.... thanx.....

    ReplyDelete
  3. ಪ್ರೀತಿ ಎನ್ನೋ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಆಗೋ ಗಾಯವೇ ಅಂತದ್ದು.. ಕಾಣಲೋಲ್ಲ.. ಪರಿತಪಿಸದೆ ಬಿಡಲೊಲ್ಲ...
    ಇನ್ನರಲೂ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಕೊನೆ ಸಾಲು ಹಾಗೆ ಮನ ತಾಕುತ್ತದೆ..
    ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಸಾಂತ್ವನವಾಗಬಾರದು... ಮನ್ನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಸಾಧನೆಯೆಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಿಸಬೇಕು... ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಅವಳೇ ತಿರುಗಿ ನೋಡುವಂತೆ..

    ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಪ್ರವರ....ಚಂದದ ಕವನ...

    ReplyDelete
    Replies
    1. ;)nimma vimarshe innenanno bareyuvante kenakuttade... dhanyavaadagalu....

      Delete
  4. ಮಾಯಾ ಮೃಗವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪ್ರೇಮಿಯನು ಮರೀಚಿಕೆಗೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗಿದೆ ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ.. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೇಮಿ ಬಿಟ್ಟ ಗಾಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಯ ಕವನ ಇಷ್ಟ್ ಆಯ್ತು, ಪ್ರವರ.

    ReplyDelete
  5. adu marichikeyu howdu, yaamaridare maayalarada gaayavoo howdu sir..... nimma comment nu nodi khushi aytu....

    ReplyDelete

ಅನ್ಸಿದ್ ಬರೀರಿ