ಬಯಲ ಹುಡಿ

ಈ ಸಂಜೆ ನೀನು ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತು ಹುಡುಗಿ, ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತು ನಡುಗುತಿದ್ದ ತುಟಿಗೆ ತುಟಿಯೊತ್ತಿ ಸಮಾಧಾನಿಸಬೇಕಿತ್ತು ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕೊರೆವ ಚಳಿ ಇಲ್ಲ ಆದರೂ ಸಂಜೆಗೆ ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತು ಹುಡುಗಿ ರೋಮಗಳೆಲ್ಲ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮೈ ಮರುಗಟ್ಟಿದೆ ಹುಡುಗಿ ನೀ ಅಪ್ಪಬೇಕಿದೆ ಒಮ್ಮೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವಂತೆ ಬೆವರಿಳಿಯುವಷ್ಟು, ಬಿಸಿಯೇರುವಂತೆ ಬೆಳಕಿನ್ನು ಆರಿಲ್ಲ ಆದರೂ ಈ ಸಂಜೆಗೆ ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತು ಹುಡುಗಿ ಕತ್ತಲೆಗೆ ನಿನ್ನೊಟ್ಟಿಗಿರಲು ಅಳುಕು ನನಗೆ ನಿನ್ನವನಾದರೇ ಹೇಗೆಂದು, ಕತ್ತಲೊಂಚೂರು ದೂರವಿದೆ ಆದರೂ ಈ ಸಂಜೆಗೆ ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತು ಹುಡುಗಿ

ಮರಳ ಮೇಲೆ ಕೊರೆದ ಚಿತ್ರಗಳೆಲ್ಲಾ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಅಳಿಸಿದವು, ಬಿಡಿ ಬಿಡಿಯಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದು, ಯಾರ ಯಾರದ್ದೋ ನೆನಪುಗಳ ಅಚ್ಚಂತಿದ್ದವು, ಮನಸ್ಸೊಳಗೆ ಬಯ್ದುಕೊಳ್ಳದೇ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ! ಪಾಪ, ಅಲೆಗಳದೇನು ತಪ್ಪು ಅದಕ್ಕೂ ಸಿಟ್ಟಿರಬಹುದು ತನ್ನೊಳಗೆ ಕಹಿ-ಸಿಹಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಕರಗಿ ಹೋಗಿ ಕಾಲಗಳೇ ಗತಿಸಿದರೂ ಅದನ್ನು ಕೇಳುವವರಿಲ್ಲ. ತನಗಿರದ ಆ ಸಾಂಗತ್ಯ ಮರಳ ದಂಡೆಗೇಕೆ? ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಇದ್ದರೂ ಇಬ್ಬರದೂ ಏಕಾಂತವೇ, ದಂಡೆ ಯಾರದೋ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಮುದ್ದೆಯಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದರೆ, ಅಲೆ ವಿರಹಕ್ಕೆ ಆಗಾಗ ದಂಡೆಯತ್ತ ನುಲಿಯುತ್ತ ಸುಳಿಯುತ್ತದೇ ಚುಂಬಿಸುತ್ತದೆ ಆಗಲೂ ಅಲುಗಾಡದೇ ಸುಮ್ಮನೇ ಕೂರುವ ದಂಡೆಗೆ ಅರಸಿಕ ಎನ್ನಬೇಕೋ ಏಕಾಂಗಿ ಎನ್ನಬೇಕೊ -ಪ್ರವರ

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆ ಎದ್ದು ಕೂರಿಸಿ ನನ್ನೊಳಗಿಂದ ಯಾರೋ ಬರೆಸುತ್ತಾರೆ, ನನ್ನದೇನು ಕರ್ಮ ಯಾರದೋ ತೀಟೆಗೆ ನಾನು ಬರೆಯಬೇಕು ಅದೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ತೊದಲಕ್ಷರದಲ್ಲಿ, ಅವಳೋ ಅವರೋ ಎಂದು ತಲೆ ಕೆದರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತದೇ ಝೋಂಪಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯ ಕೂರುತ್ತೇನೆ, ರೋಮಗಳು ಬೆವರಿಳಿದು ಉಪ್ಪಡರಿದರೂ ಸಹಿತ ಅದೇ ನಿದ್ದೆಮೂಟೆಯ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಕತ್ತಲು ಹಿಡಿ ಬೆಳಕು ಹಾಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ನೀಚ ಕನಸುಗಳು, ಉದುರು ಮರಳಿನಂತಿವೆ ಇನ್ಯಾರ ದೂರಬೇಕು ಕನಸುಗಳನ್ನಾ??? ಅಥವಾ ಕೈಗೆ ಸಿಗಲಾರದಿದರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಬರೆಸಿದವರನ್ನಾ??? -ಪ್ರವರ

ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ನೆನಪಿದೆಯೆ ಗೆಳತಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಏರುಸಿರು, ಕತ್ತಲೂ ನಾಚುವಂಥ ಪಿಸುಮಾತು ನಾ ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ನೀ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿ ಬಿಸಿಯುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ತುಟಿಯ ಮೆತ್ತಗೆ ಕಚ್ಚಿದ್ದು, ಹಸಿ ಹಸಿ ಮೈಯ ತಬ್ಬಲು ಯಾರೋ ಕಣ್ಣು ರೆಪ್ಪೆಗಳ ಮುಚ್ಚಿದ ಸದ್ದು, ಕತ್ತಲ ಹೊರತು ಇದ್ದದ್ದು ನಾವೇ ತಾನೆ, ನಿನ್ನ ನಾಚಿಕೆ ಇರಬೇಕು! ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕದ್ದು ನೋಡುತ್ತಾ ಹೊರ ಜಾರಿದ್ದು ಎದೆ ಮೇಲಿನ ಬೆವರು, ಹೊರಗೆ ಮೈ ಕೊರೆವ ಚಳಿ ಇದ್ದರೂ, ಬೆವೆತ ದೇಹಗಳ ನಡುವೆ ಕೊನೆಗೂ ಸುಟ್ಟದ್ದು ರಾತ್ರಿಯ ಏಕಾಂತವ ಹಿಡಿ ಹಿಡಿಯಾಗಿ ಕಾಡಿದ್ದ ವಿರಹವನ್ನು, ಮತ್ತೆ ನಾಳೆ ಕಾಡಬಹುದೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ತಂಡಿ ಗಾಳಿಯು ಸುತ್ತ ಸುತ್ತಿದ್ದರೂ. ರಾತ್ರಿಗೆ ಚಳಿಯ ಮೈಥುನ ಕಣ್ಣೆವೆಯಿಕ್ಕದಂತೆ ಕಾಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಮೈಲಿಗೆಯಾಗಿದ್ದ ದೇಹಗಳು ಮಡಿಗೊಂಡಿದ್ದೇ ರಾತ್ರಿಯಲಿ ಮಿಂದಾಗ. -ಪ್ರವರ

ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಅನುವಾದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಗೊತ್ತಿರದ ಪದಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಕೋಶಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಲವನ್ನು ಆಪೋಶನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನೆರಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬಿಸಿಲಿಗೊಮ್ಮೆ ಮುಖವೊಡ್ಡಿ ಕೊಡವಿದರೂ ಪೆನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬಹುಃಷ ಶಾಯಿ ಇಲ್ಲವೇನೋ. ಅರ್ಥ ಸಿಗದವೊಂದಿಷ್ಟನ್ನು ಯಥಾವತ್ ಹಾಗೆ ಇಳಿಸಿದ್ದೇನೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಮಗುವಿನಂತೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹಾಲುಣಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಬಾಯಿ ಹೊರಳುತ್ತಿಲ್ಲ ಜೋರಾಗಿ ಓದಿಕೊಳ್ಳಲು ತೊದಲುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಕನಸುಗಳಾದಿಯಾಗಿ ಅನುವಾದದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನಾನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾದಗಿದ್ದರೂ ಸದ್ಯ ನನಗೆ ನಾನು ಓದುವಂತಾಗಿದ್ದೇನೆ

ಬದುಕು ಒಂಥರಾ ಸುಡುಗಾಡು, ಮಣ್ಣ ಬದಲಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಹೊದ್ದು ಸಿಕ್ಕದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮೆದ್ದು ಆಕೃತಿಗಳಾಗಿ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇವೆ, ಆಸೆ ಹುಳುಗಳಿಂದ ಕೊಳೆಯುತ್ತೇವೆ, ಎಲ್ಲೊ ಒಂದೆಡೆ ಮೊಳೆಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತೇವೆ, ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತ ಕನಸುಗಳ ಮಡಿಚಿಟ್ಟು ಮತ್ತದೇ ಸುಡುಗಾಡು ಬದುಕು, ಅಮೂರ್ತ ಚಿತ್ರ ಕಂಡಾಗಲೂ, ನೋವುಂಡ ದನಿ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಾಗಲೂ ತಿರುಗೀ ನೋಡದೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಹೆಣಗಳು ನಾವು ಹಾಗಾದರೆ! ಈ ಬದುಕು ಸುಡುಗಾಡಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು? ಹೊದ್ದಿರುವ ಬಣ್ಣ ಮಣ್ಣಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನು? -ಪ್ರವರ

ಸುಮಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಹುಡುಕುತಿದ್ದೇನೆ, ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಗಬಹುದೆಂಬ ಆಸೆಗೆ, ಧೂಳು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕಗಳನೆಲ್ಲಾ ಕೆದಕಿ. ಆತ ನನ್ನ ತಲೆಯನ್ನೇಕೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ, ಸೊಳ್ಳೆ ಕಡಿತಕ್ಕೆ ಪರಪರನೆ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಂತೆ, ಬಾಯಿಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಘಾಟಕ್ಕೆ ಕೆಮ್ಮಿದಂತೆ, ನನ್ನ ನೆರಳನ್ನೂ ನಾನು ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ ಇಷ್ಟು ಮತ್ತೆ ಕೋಪ ಯಾರ ಮೇಲೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಶಾಂತತೆ ಕತ್ತಲು ಕವಿದಂತೆ ಈಗ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೋ ಆಲಿಸುತ್ತಾ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಉರಿಯುತಿದ್ದ ಮೊಂಬತ್ತಿಯಿಂದ ದೂರ ಕುಳಿತು ಅಸ್ಪುರ್ಶ್ಯನಂತೆ. ಕಣ್ಣು ಬಿಡಲು ಎಲ್ಲವೂ ಮೊದಲಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಇವೆ!!!! ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿ ಕೂಡ್ರಿಸಿದಂತೆ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ಮೊಂಬತ್ತಿ ನಾನು ಹುಡುಕುತಿದ್ದ ಬೆತ್ತಲೇ ಬುದ್ಧ -ಪ್ರವರ