ನನ್ನ ಪ್ರವರ

ಬರೆಯುವ ಗೀಳು ಹತ್ತಿದ್ದೇ ಹತ್ತಿದ್ದು ಮಿಕ್ಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಥೆ... ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದಹಾಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರು ಖುಷಿ ಇದೆ

Saturday, October 30, 2010

ಯೋಧ


ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೆ ಮದುವೆಯಗಿದ್ದ
ಆಗಲೇ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾವಲಿಗೆ
ಕರೆಬಂದಿದೆ ದೇಶ ಸೇವೆಗೆ
ಹೋಗಲೇಬೇಕು
ಹೆಂಡತಿಯ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲಿನ
ಅರಿಸಿಣದ ರಂಗಿನ್ನು ಅಳಿಸಿಲ್ಲ
ಮಧು ಮಂಚದ ಮೇಲಿರುವ
ಹೂವಿನ್ನು ಬಾಡಿಲ್ಲ
ಇಬ್ಬರ ಮನದಲ್ಲೂ ದುಗುಡ

ಬಟ್ಟೆ-ಬರೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬ್ಯಾಗಿನಲಿ ತುಂಬಿ
ದೇವರಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು ಹೊರದುತಿಹನು
ಹೆಂಡತಿ ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ಮನದಲ್ಲಿ ಭಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ಕೈ ಬೀಸುತಿಹಳು....
ಅವನು ಓಡಿ ಬಂದವನೇ ಕವಳನ್ನು
ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಹಣೆಗೆ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿದ
ಮತ್ತೆ ಬರುವೆನೆಂದು.....

ಒಳ ನುಸುಳುತಿಹ ಉಗ್ರರನು
ತಡೆಯಲು ಜೀವದಾಸೆಯ ತ್ಯಜಿಸಿ
ದೇವರನು ಮನದೊಳಗೆ ನೆನೆಸಿ
ಬಂದೂಕನು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟೇ ಹೊರಟ....
ಗುಂಡಿನ ಮೇಲೆ ಉಗ್ರರ ಹೆಸರು ಬರೆದಿರುವಂತೆ
ಅವರೆಲ್ಲರ ಎದೆಗಳ ಸೀಳುತ ಭೋರ್ಗರೆದವು...
ರೌದ್ರತೆ ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕೆದ್ದಿತ್ತು
ಶಾಂತಿ ನೆಲ ಕಚ್ಚಿತ್ತು
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ
ಗುಂಡು ಎಡ ಎದೆಯ ಹೊಕ್ಕಿತ್ತು
ದೇಹ ನೆಲವನರಸಿತ್ತು
"ಮೇರಾ ಭಾರತ್ ಮಹಾನ್"
ಎಂಬ ದ್ವನಿ ಹೊರಡಿಸಿತು ಬಾಯಿ
ಕಣ್ ಗಳಲಿ ತನಗಾಗಿ ಕಾಯುತಿಹ
ಹೆಂಡತಿಯ ಚಿತ್ರವಷ್ಟೇ
ಜೀವ ದೇಹವ ಬಿಟ್ಟಾಗಲೂ
ಮನಸು ತುಡಿಯುತಲೇ ಇತ್ತು........

3 comments:

  1. ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಯೋಧರ ಬದುಕನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕವನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದ್ದೀರಿ

    ReplyDelete
  2. bhaavukate tumbida kavana.nijavaagiyU eshto jana yOdhara jeevanada kathe..kaviteyalli tumbiddiri.

    ReplyDelete

ಅನ್ಸಿದ್ ಬರೀರಿ