ನನ್ನ ಪ್ರವರ

ಬರೆಯುವ ಗೀಳು ಹತ್ತಿದ್ದೇ ಹತ್ತಿದ್ದು ಮಿಕ್ಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಥೆ... ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದಹಾಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರು ಖುಷಿ ಇದೆ

Thursday, August 26, 2010

ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!


ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ನಾನು
ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಗೆ ನಿಂತಿದ್ದೆ
ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!
ಹಾಡುಗಳ ಗುನುಗುಡುತ್ತಾ
ಯಾರನ್ನೋ ನೆನೆಯುತ್ತಾ
ಏನನ್ನೋ ಮರೆಯುತ್ತಾ
ಮೋಡ ತುಂಬಿದ್ದ ಆಕಾಶವನ್ನೇ
ನೋಡುತ್ತಾ!
ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಹಲವರು
ನೆನಪುಗಳ ಸಾಲಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತು
ನಸು ನಕ್ಕರು, ಕೆಲವರು ಅಣಕಿಸಿದರು
ನನ್ನ ಭಾವನೆಗಳೇ
ಕನಸುಗಳ ಕೆಣಕುತಿದ್ದವು
ಜಗಳವಾಡುವುದಕ್ಕೆ
ಕಾಲು ಕೆದರಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು.
ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ
ತುಸು ಹೊತ್ತು ವಿರಾಮ ನೀಡಿ
ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಅದೇ ಆಕಾಶವನ್ನೇ
ಕಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಸೊಳ್ಳೆಗಳ
ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲದೆ
ತುಂಬು ಬಸುರಿಯಾದಂತ
ಬಾನು ಹೆರಿಗೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ
ಮಳೆ ಸುರಿದಾಗಲೇ ವಾಸ್ತವಕೆ
ನಾನು ಬಂದಿದ್ದು,
ಸೊಳ್ಳೆ ಕಡಿದ ಕಾಲ ಕೆರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದು

6 comments:

  1. Nice one freind...tumbaa chennagide...

    ReplyDelete
  2. ಮುಗ್ದ ಮನಸ್ಸಿನ ಕವನ
    ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳ ಸವಿಗಾನ
    ನೋಡುತಿರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಸೊಂಪು
    ಹಾಡುತಿರಲು ಕಿವಿಗದು ಹಿಂಪು
    ಕಳೆದುಹೋದ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ
    ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವೇ ಸಮಾದಾನ.

    ನಿಮ್ಮ ಕವನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಪ್ರವರರವರೆ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.

    ವಸಂತ್

    ReplyDelete
  3. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವೇ ಹೇಳಲಾರೆವು
    ನಾ ಏಕೆ ಹಾಗಿದ್ದೆ ಎಂದು
    ಆದರು ಏನೋ ಸಮಾಧಾನ
    ಮನಕೆ ಏನೋ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು


    ಭೂಮಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗಿಂತ
    ಆಗಸದ ಅಳತೆಯೇ ಕಮ್ಮಿ
    ಬರಲಿ ಇದೆ ತರದ ಭಾವ ಲಹರಿ
    ಹೊಳ್ಳಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮಿ !!!!

    ReplyDelete

ಅನ್ಸಿದ್ ಬರೀರಿ